Kształcenie na odległość

Informacje dla rodziców o kształceniu na odległość

w szkole, z uwzględnieniem higieny pracy uczniów oraz porady  jak zorganizować dzieciom warunki do nauki w domu, jak je motywować i wspierać, a także jak zadbać o ich  bezpieczeństwo w Sieci.

 

Szanowni rodzice i opiekunowie,

w związku z przejściem szkoły w tryb zdalnego nauczania zamieszczam rekomendacje dotyczące higieny pracy oraz zasad bezpieczeństwa w Sieci. Sytuacja jest nietypowa, zarówno dla nas, jako nauczycieli, jak i dla naszych uczniów oraz Państwa – ich rodziców i opiekunów. To nie jest okres ferii ani wakacji. Wszyscy nadal mamy obowiązki, które będziemy realizować. Zmienia się jedynie sposób, w jaki będziemy to robić. Zwracamy jednak uwagą na fakt, iż  ograniczenia spotkań towarzyskich, wszelkich wyjść i cotygodniowych zajęć wynikają z bezpieczeństwa i nie są na zawsze! Potraktujmy ten okres jako możliwość ćwiczenia cierpliwości, optymizmu, odpowiedzialności i kreatywności. Poniżej zamieszczam wskazówki, jak najskuteczniej wykorzystać ten nietypowy czas.
Kryzys związany z rozprzestrzenianiem się wirusa COVID-19 niesie ze sobą wiele wyzwań. Izolacja może powodować nie tylko nudę, przygnębienie oraz  obawę o zdrowie, ale także wzrost napięć miedzy członkami rodziny, którzy w tym okresie przebywają w zamkniętej przestrzeni. Być może,  niedługo  nadejdzie, lub już nastał moment, w którym zabraknie Państwu argumentów wychowawczych. Trudno w tej sytuacji zabrać  dzieciom dostęp do komputera, telefonu czy telewizora, mają przecież zakaz wychodzenia z domu. Koronawirus zmusza nas zatem do  przemyślenie strategii wychowawczej. Tylko jakiej? Metoda kija i marchewki, kar i nagród, zaspokajania zachcianek, czy jeszcze coś innego ? Na małej, zamkniętej powierzchni nie trudno o wybuch z bezsilności, a bezsilność w erze sukcesu i działania to jedno z trudniejszych przeżyć.Jeśli ktoś z Państwa potrzebuje wsparcia, proszę skorzystać z poniższego linku:

https://forumprzeciwdepresji.pl/

Zostały też uruchomione bezpłatne dyżury psychologów i psychoterapeutów dla osób szczególnie narażonych na negatywne skutki epidemii koronawirusa :

https://www.psychologowie-dla-spoleczenstwa.pl/

Prosimy dzieci o wiele i wymagamy od nich, ale czy widzimy, co już im wychodzi? To prawda- najtrudniej zobaczyć to co niewidzialne, a przecież  to o co je teraz prosimy to niewidoczny wysiłek. On się dzieje wewnątrz i trudno   spodziewać się  spektakularnych efektów.  Zachęcam- doceniajmy swoje dzieci, bo  każdy ich wysiłek, szczególnie teraz, w tak trudnym czasie,  zasługuje na uznanie.  Jeżeli jednak macie Państwo wątpliwości czy dzieci dokonały jakiegokolwiek  wysiłku, to pozwólcie im się wypowiedzieć. Słuchać- to  ogromna  sztuka!

Wielką sztuką w obecnym czasie jest także udzielanie dzieciom wsparcia.

Być może wśród nich są takie, które czują  się spokojne w  obecnej sytuacji. Z pewnością są jednak i takie, które z dużym niepokojem i lękiem sprawdzają portale informacyjne, dopytują dorosłych, poszukują informacji o zagrożeniu. Jeszcze inne prawdopodobnie   mają  dość – już nie mogą oglądać, słuchać, czytać i rozmawiać na temat zagrożenia koronawirusem. Wszystkie dzieci, nawet te pozornie spokojne, z różnym natężeniem i częstotliwością mogą doświadczać nieprzyjemnych uczuć. Mogą odczuwać strach, który zupełnie zrozumiały w obecnej sytuacji, wymaga oswojenia przez nas- dorosłych! Teraz nasze dzieci potrzebują nas szczególnie i to od nas w dużej mierze zależy jak poradzą sobie w tej trudnej sytuacji. Niewątpliwie ogromny wpływ na ich odporność zarówno psychiczną jak i fizyczną będzie miało zachowanie spokoju i dobrego samopoczucia, dlatego poniżej udostępniamy kilka ogólnych wskazówek dotyczących profilaktyki zdrowia psychicznego.

1. OBSERWUJMY – siebie i nasze dzieci.

Nie tylko pod kątem infekcji, ale i tego jak emocjonalnie radzimy sobie z otaczającą nas rzeczywistością.

Jakie jest nasze dziecko?

Jak reaguje na tę sytuację?

Czy dopytuje? Czy unika rozmów?
Czy sądzi, że musi nas chronić i robi dobrą minę do złej gry?

Czy może (przynajmniej na razie) wygląda na to, że sytuacja go nie przeciąża?
A jak my się zachowujemy?
Czy epidemia, zagrożenie jest stale obecne w naszych rozmowach?
Czy nieustannie sprawdzamy wiadomości?
Czy może unikamy tematu i nie chcemy o tym rozmawiać?
Jak nasza postawa działa na syna czy córkę?

  1. BĄDŹMY GOTOWI DO ROZMÓW Z DZIEĆMI

Przygotujmy sobie zestaw kilku rzetelnych faktów, którymi możemy się z naszym dzieckiem podzielić. Czasem trzeba będzie powtórzyć je wielokrotnie – dzieci mogą upewniać się, że mamy wiedzę  i jesteśmy pewni tego, co mówimy.
Bądźmy gotowi na konfrontację z  fake newsami – nie warto przekazywać dzieciom niesprawdzonych treści, niezliczonych, sensacyjnych informacji, czy dramatycznych nowin.

Bądźmy podczas tych rozmów spokojni, opanowani i rzeczowi. Jeśli sami bardzo się denerwujemy i mimo najszczerszych   chęci nie udaje się nam zachować spokoju, zastanówmy się, kto z naszego otoczenia mógłby taką rozmowę z dzieckiem przeprowadzić?
Najlepiej , aby była  to bliska dla naszego dziecka osoba, taka do której ma zaufanie i którą darzy sympatią.

Może się także zdarzyć, że trzeba pomyśleć o wizycie u specjalisty.

  1. BĄDŹMY SZCZERZY

Pytania typu:
Ile to będzie trwało?

Czy wszyscy zachorujemy?
Czy umrze ktoś z naszej rodziny?

mogą męczyć, szokować i złościć, ale fakt, że dziecko nam je zadaje powinien raczej nas cieszyć, bowiem świadczy o tym, że traktuje nas jako ważne źródło informacji i ma do nas zaufanie. Są pytania, na które potrafimy odpowiedzieć i uspokoić dziecko, jednak na niektóre nie znamy odpowiedzi (np.: nikt z nas nie wie, ile będzie trwała ta sytuacja).
O tej niewiedzy warto szczerze mówić, chociaż  część rodziców/nauczycieli/opiekunów się tego obawia. Szczerość buduje zaufanie!

4. POMÓŻMY DZIECIOM RADZIĆ SOBIE Z LĘKIEM

 

Powiedzmy dzieciom, co my robimy, aby  przykre  myśli nie zapanowały w naszej głowie (np.: czytanie książek, słuchanie muzyki, spacery, rozmowa, oglądanie komedii, gry).

Zapytajmy, co im pomaga? ( dzieci są w tym bardzo kreatywne i mogą nas zaskoczyć pomysłami, z których  my sami możemy w przyszłości korzystać).
Sprawdzimy, czego dzieci potrzebują w tej sytuacji.
Zastanówmy się, co możemy wspólnie robić, aby zachować dobry nastrój.
Umówmy się na jakiś kod -sygnał, kiedy ktoś z członków rodziny poczuje, że smutek go dopada.

Ustalmy, kiedy potrzebujemy samotności, a kiedy towarzystwa innych ludzi. Szczerze rozmawiajmy o tym, że i my dorośli przeżywamy trudne emocje,  ale znamy sposoby, aby z nimi sobie radzić.
Zdarza się, że to  co dzieciom podpowiada wyobraźnia jest straszniejsze od rzeczywistości! Z chwilą gdy taki  lęk zostanie wypowiedziany, traci swą moc  i można go oswoić (trochę tak jak z koszmarami sennymi). Jeśli to jest możliwe, dajmy dziecku czas na płacz, złość i inne trudne
emocje.

5. UŚWIADOMMY DZIECIOM   CZASOWOŚĆ PEWNYCH OGRANICZEŃ CZY ROZWIĄZAŃ

 

Szczególnie dla nastolatków, obecna sytuacja może być bardzo trudna. Mogą mieć poczucie zamachu na ich podstawowe prawa i ograniczanie wolności.
Rozmawiajmy z nimi o tym.
Pokazujmy terminowość tych rozwiązań i ich sens, czyli to, czemu mają służyć.

6. UCZMY DZIECI ODPOWIEDZIALNOŚCI

Obecna  sytuacja może być lekcją empatii, wrażliwości  i odpowiedzialności. Nasze zachowania przekładają się bezpośrednio na rozprzestrzenianie wirusa, a więc na życie i zdrowie innych ludzi. Rozmawiajmy o tym z naszymi dziećmi!

 

 

  1. NIE OSZUKUJMY DZIECI

Starajmy się być spokojni – nie panikujmy! Może się jednak zdarzyć, że ulegniemy emocjom i  dziecko to zauważy. Być może zada wówczas pytanie :” Co się stało?” Nie odpowiadajmy, że „ nic”  , gdyż takie ucinanie rozmowy i stwarzanie tajemnic może przyczynić się do  pojawienia się / wzmacniania lęków u dziecka. Postarajmy się ochłonąć i  (nawet jeśli nie od razu) wyjaśnimy dziecku  co się dzieje – czasem wystarczy ogólnie, bez wchodzenia w szczegóły: np. …ta stała obecność informacji o wirusie mnie złości, martwi czy niepokoi.

  1. ZADBAJMY O POTRZEBY DZIECI

Wszyscy  potrzebujemy porozmawiać z bliskimi czy znajomymi. Dzieci  również tego potrzebują! Rówieśnicy są dla nich bardzo ważni! Zadbajmy więc o to! Pamiętajmy o nowych technologiach – teraz jest dobry moment, żeby z nich również korzystać. Nie zapominajmy jednak o zasadach bezpiecznego korzystania z sieci, przestrzegajmy ich i dopilnujmy, aby nasze dzieci też ich przestrzegały!

 

  1. WSPÓLNIE UCZMY SIĘ ZDROWYCH NAWYKÓW

Bądźmy wzorem do naśladowania dla naszych dzieci. Pokażmy im i przećwiczmy razem z nimi , jak myć ręce, jak zasłaniać usta, jak dbać o wypoczynek, odpowiedni sen i dobry nastrój. Rozmawiajmy też o tym co jest dla nas trudne, jak unikać zagrożeń i wyciągać wnioski z popełnianych błędów.

10. W MIARĘ MOŻLIWOŚCI ZADBAJMY O INNYCH

Może w tej trudnej sytuacji spróbujemy zająć się czymś pożytecznym?

Może razem z dzieckiem wesprzemy słabszych, którzy potrzebują naszej pomocy?

 

  1. UNIKAJMY:

Słuchania własnych lęków! To nie są dobrzy doradcy!
Podejmowania ważnych decyzji pod wpływem silnych emocji.

Utożsamiania swoich emocji z emocjami dziecka. Ono jest odrębną istotą- bądźmy wrażliwi na jego odrębność .

Zmuszania dziecka do opowiadania o tym, co czuje w tej trudnej sytuacji  (co prawda jest to dla nas ważna wiedza, ale nie zawsze i nie dla każdego dostępna, jeśli więc dziecko stawia opór – nie zmuszamy go, lecz przypominamy, że jesteśmy na tę rozmowę gotowi i czekamy na jego sygnał ).
Mówienia: wszystko będzie dobrze, jeśli sami w to nie wierzymy.
Sugerowania, co dziecko powinno czuć w podobnej sytuacji.
Składania obietnic, których nie możemy dotrzymać.

 

  1. KIEDY NIEPOKOIĆ SIĘ O DZIECKO?

Szczególnie wtedy gdy:
-często przeżywa uczucie lęku, obawia się rzeczy, które do tej pory nie budziły jego niepokoju,
– skarży się na ból głowy i dolegliwości ze strony żołądka, ma rozwolnienie, wymioty,
-ma zawroty głowy i omdlenia, kołatania serca, nadmierne pocenie lub inne objawy somatyczne,
-jest apatyczne, osowiałe, nie może zasnąć, ze snu budzą go koszmary,
-zgrzyta zębami, co może świadczyć o silnym napięciu mięśniowym w okolicach żuchwy,
– łatwo przechodzi w skrajne emocje – od śmiechu do płaczu,
-łatwo się męczy, nie ma apetytu lub ma wzmożony apetyt

– zachowuje się inaczej niż zwykle.

Gdy wymienione objawy nie zaczynają się zmniejszać i utrudniają dziecku codzienne życie może oznaczać, że potrzebna jest profesjonalna  pomoc psychologiczna. Wsparcie można uzyskać w:

  • Ośrodku Interwencji Kryzysowej w Dębicy, ul. Gawrzyłowska 31 (tel. 014 670 33 42)
  • Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Dębicy, ul. Parkowa 28 (tel. 014 670 24 60)

Fundacja „Dzieci Niczyje” uruchomiła również pierwszy bezpłatny i ogólnopolski TELEFON ZAUFANIA dla DZIECI i MŁODZIEŻY – 116 111. Linia 116 111 obsługiwana jest przez wykwalifikowanych psychologów i pedagogów, którzy potrafią rozmawiać z młodymi ludźmi o ich problemach i są w stanie udzielić im profesjonalnej porady w sytuacjach kryzysowych. Konsultanci porozmawiają z dzieckiem o każdym problemie, z którym nie potrafi sobie poradzić.

116 123  to bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych

800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego

800 12 12 12 – bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Rzecznika Praw Dziecka

Pod numer dziecięcego telefonu zaufania mogą również dzwonić osoby dorosłe, by zgłosić problemy dzieci.

800 100 100 – bezpłatny telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci

Pamiętajmy, że nawet najtrudniejsza sytuacja, może dodać nam i naszym dzieciom
skrzydeł.  Zwłaszcza ,  gdy doświadczamy wsparcia od innych, kiedy mimo trudnych doświadczeń nadal mamy wpływ na różne aspekty własnego życia i wciąż mamy poczucie, że radzimy sobie w życiu! Silniejsi będziemy też wtedy, kiedy dbamy o innych!

 

Obecna sytuacja wymaga korzystania przez dzieci i młodzież z Internetu, dlatego bardzo ważna jest kwestia zapewnienia im bezpieczeństwa w Sieci oraz nauczenia ich, jak bezpiecznie korzystać z jej zasobów. My , dorośli   jesteśmy świadomi, iż komputer i Internet mogą stanowić źródło rozrywki oraz mogą pomagać w poszerzaniu wiedzy naszego dziecka oraz ułatwiać kontakt z rówieśnikami. Naszym zadaniem jest pomóc naszemu dziecku, aby korzystanie z niego było pożyteczne i bezpieczne. Poniżej przedstawiamy   zasady bezpiecznego korzystania z Internetu i prosimy o zapoznanie się z nimi.

 

Jako dorośli powinniśmy:

  1. Starać się udzielać dzieciom wszelkiej pomocy we właściwym i bezpiecznym korzystaniu z komputera.
  2. Poznać programy i gry instalowane przez nasze dziecko.
  3. Wyjaśniać dziecku kwestie związane z bezpieczeństwem komputera.
  4. Udzielać pomocy w sytuacji, kiedy nasze dziecko poczuje się dręczone, nękane przez innych użytkowników Internetu .

5.Zgłaszać administratorom stron internetowych oraz odpowiednim organom przypadki znalezienia treści niezgodnych z prawem.

  1. Administrować „domowym systemem komputerowym” .

Więcej informacji dotyczących zapewnienia   dzieciom bezpieczeństwa w Sieci oraz nauczenia ich, jak bezpiecznie korzystać z Internetu znajdą Państwo w  materiałach zamieszczonych na stronie internetowej szkoły , w zakładce „ Dla rodziców”:

( http://spi11debica.com/wp-content/uploads/2019/09/BEZPIECZE%C5%83STWO-W-INTERNECIE.pdf ).

Jest tam wiele przydatnych i ciekawych informacji, dotyczących zagrożeń związanych z korzystaniem z Internetu oraz zachowaniami, w które za jego pośrednictwem mogą zaangażować się Wasze dzieci. Dowiedzą się Państwo także, w jaki sposób można przeciwdziałać tym zagrożeniom.

Na zakończenie pragnę  dodać, że zawsze, a szczególnie teraz, w tym trudnym dla nas wszystkich czasie nauczyciele S.P.11 są  do Państwa i uczniów  dyspozycji.  Z poszczególnymi nauczycielami możecie się Państwo kontaktować  za pomocą Dziennika Elektronicznego.

Kontakt z pedagogiem szkolnym jest  możliwy  także pod adresem e- mail : sp11pedagog@gmail.com ( można umówić się na rozmowę telefoniczną) oraz za pomocą komunikatora Messenger ( Ludmiła Pakosz) .

 

 

Życzę zdrowia i spokoju.

 

Pedagog  szkolny

 

Źródło:

Marta Jankowska

www.polskatimes.pl

Previous Post
Next Post
Skip to content
This Website is committed to ensuring digital accessibility for people with disabilitiesWe are continually improving the user experience for everyone, and applying the relevant accessibility standards.
Conformance status